Halk Arasında Hala “Ya Ne Denir?”
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bazen yüzlerce düşünce arasında kayboluyorum. İnsanlar, bir araya gelip sohbet ederken, aklında binlerce konu dolaşan biri gibi değil de, sadece anı yaşayan biri gibi konuşuyorlar. “Halk arasında hala ya ne denir?” dediğinde, aslında ne demek istediğini çok iyi biliyorum. Ama bazen insanlar, yanlış bir şeyler söylediklerinde kendilerini kurtarmaya çalışırken o soruyu soruyorlar, işte o an içimdeki duygular birden çırpınmaya başlıyor.
İçimdeki Yükselen Ses
Bir zamanlar o soruyu soran ben oldum. Herkesin birbirine baktığı, kimsenin ne diyeceğini bilmediği anlarda ne kadar garip bir duyguya kapıldığımı hatırlıyorum. Kendimi sanki bir yabancı gibi hissettim. Kimseye ait değilmişim gibi, arada sıkışıp kalmıştım. Çünkü ben duygularımı saklamayı bilmediğim için, çoğu zaman içimdeki fırtınalar dışarıya vuruyor ve sonra bu soruyla karşılaşıyordum: “Halk arasında hala ya ne denir?”
O zamanlar çok gençtim, belki de hayatın bana sunduğu ilk ciddi hayal kırıklığıydı. Bir ilişkide her şeyin güzel olduğunu düşünürken, aniden “sadece arkadaşız” denildiğinde içimde bir dünya yıkıldı. Bunu kabul etmek zor oldu. Hiçbir şeyin aslında göründüğü gibi olmadığını fark ettiğim o an, her şeyin değişmeye başladığı andı.
Geçmişin Sancıları
O zamanlardan beri bir süre boyunca, içimdeki duygularla baş edemedim. O gün bir arkadaşımın evinde otururken, eski bir fotoğraf albümüne rastladım. İçimden bir şeyler kırıldı. Hayatımda bazen istediğim ne varsa, o hiç gelmedi. Birçok hayal kırıklığı yaşadım, ama belki de en büyük acı, insanların “ya ne denir?” diye sormasıydı.
Hep doğruyu söylemek zorunda olduğumu düşündüm. İçimdekileri dışarıya dökmek, onları doğru şekilde ifade etmek istedim ama çoğu zaman kelimeler dilimden çıkarken korkutucu oluyordu. İnsanlar, sana tam olarak ne söyleyeceğini bilmiyordu. “Halk arasında hala ya ne denir?” dediğinde, aslında bu soru, bir çözüm arayışının çok ötesindeydi. Bir nevi kendilerini savunma arayışıydı.
O Sorunun Gölgesinde
Bazen, Kayseri’nin meydanlarında yürürken karşılaştığım insanlar, bu soruyu içimden geçirdiğimde bir anda sessizleşiyor. Kimse ne söyleyeceğini bilmiyor ve ben bir adım daha ileri gidiyorum. Ne diyeceklerini bilemeyecek kadar güçlü bir baskı var. Hani bazen, “Halk arasında ya ne denir?” demek, başkasının düşüncelerinden korkmak gibi hissedilir ya… İşte o an, insanlar kendilerini kaybetmiş gibi duruyor. O an, zamanın yavaşça aktığı o saniyelerde, tam da o soruyu soran kişiye bakıp ne diyeceğimi düşünüyorum.
Ama sonra içimdeki bir ses, “Bunu bir kenara bırak” diyor. Ne dersem diyeyim, duygularımın gerçeğini kimse anlamayacak. Çünkü insanlar genellikle sadece başkalarının düşüncelerine göre hareket ederler ve bu durumda da o korkulu “ya ne denir?” sorusu, insanların kendi korkularını açığa çıkaran bir şey olur.
Beklenti ve Umut
Bir gün bir arkadaşımla buluştuğumda, o da aynı şekilde “ya ne denir?” sorusuyla karşılaştı. Şaşırmadım, çünkü aslında bu soru, duyguları kabul edemeyen insanlar arasında sıkça duyulan bir şeydi. Yine de o gün, “Bekle, belki bir şeyler değişir” diye düşündüm. İçimdeki umut, en azından bir kez daha yaşamak isteği vardı.
O gün yağmur yağıyordu. Ben de içimdeki o boşluğu, o soğuk günün hüzünlü atmosferiyle birlikte taşımaya başladım. Kayseri’nin sokaklarında yağmurun sesi, kafamdaki düşünceleri biraz olsun susturuyordu. Ama o soru hala zihnimde yankı yapıyordu: “Halk arasında hala ya ne denir?”
Hayal Kırıklığının Ardında
Bir ilişkiden, bir dostluktan ya da bazen sadece bir anın içinden hayal kırıklığıyla çıkarsınız. O hayal kırıklığı, bir anda her şeyin anlamını kaybetmesine yol açabilir. “Ya ne denir?” sorusu, işte bu anlarda insanların savunma mekanizmalarıdır. Onlar, yanlış bir şeyler söylemekten ya da başkalarının ne diyeceğinden korkarlar.
Bu duygu, bir yere kadar normaldir ama bir yerden sonra kabullenilmesi gereken bir hal alır. Bazen hayat, seni bir kenara atar, ama sonra seni yeniden toparlamak için uğraşır. Önemli olan, o hayal kırıklığının içinde boğulmamak ve bir şekilde yeniden umut bulmaktır.
Sonuç Olarak
Kayseri’de geçen yıllarımda, “Halk arasında hala ya ne denir?” sorusuyla karşılaştığım her an, kendimi daha iyi anlamama yardımcı oldu. O kadar çok hayal kırıklığı yaşadım ki, bir yerden sonra bu soru bana bir anlam ifade etmemeye başladı. Çünkü kendi yolumu bulduğumda, dışarıdaki insanlar ne derse desin, benim içimde bir doğru vardı.
Artık ne denirse densin, kendimi olduğu gibi kabul etmeyi öğreniyorum. Her şeyin en güzel haliyle devam etmesini beklerken, aslında hayatın bana öğrettikleri, benim en büyük öğretmenim oldu. Sadece duygularımı daha doğru şekilde ifade etmeyi öğrenmekle kalmadım, aynı zamanda hayal kırıklıklarını da birer öğretici deneyim olarak kabul ettim. Çünkü belki de hayatın özüdür bu: Duygularımızı, zaaflarımızı ve hayal kırıklıklarımızı dışarıya vurduğumuzda, aslında büyümeye başlarız.
Ve bir gün, o soruyu sorduklarında, “Hiçbir şey” diyebilecek kadar güçlü olacağım.